دلنوشته هایم

تقدیم به استاد بلا منازع موسیقی ایران

کسی که ربنایش را از مردمش دریغ کرد

امسال صدای ربنا خاموش است
مردی ز دیار ما ولی بیهوش است
نامش به دو صد طعنه هنرمند گذاشت
مرد است و افسوس چونان خرگوش است
شعر است شعار یار مردم بودن
مردم کُشی در دیار ما خود جوش است
از فرش به آواز بلندت کردیم
ای آنکه دگر زهر به کامت نوش است
این چیست که میرود ز قدت بالا
رخت تن تو غرور و بالا پوش است
این را تو بدان اگر هواری زده ای!!
از حکمت رب آسمان در گوش است
استاد! دگر جای تو در دلها نیست
انگار صدای تو دگر خاموش است!!

چیست این: جایی برای گفتن احساس جایی برای شعرهای من آنان که میفهمند عزیزند آنکه میفهمد دوست داشتنی...
پروفایل مهرپویا
ایمیل مدیر وبلاگ

آرشیو وبلاگ

مطالب اخیر

لینکستان