جدایی

قدم زدن در برف

چه حسی داشت آن شبهای بی برف

که تنها توی کوچه راه رفتیم

چه حالی داشت وقتی شاد و کم حرف

ز راه عشق بر بیراه رفتیم

کجا رفتیم وقتی میرسیدیم

به مقصد یا به ماوای رهایی

نمی شد لحظه ای دانست این راه

رود در انتها سوی جدایی

نمیشد بی کسی را دوست بودن

شود مکری برای کشتن هم

نمی شد دوسته نادوست بودن

شود قاتل ولی آرام و نم نم

+ مهرپویا ; ٦:۱٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱٧ تیر ۱۳۸۸

دلنوشته هایم